گروه مشاورین خود باور

w w w . k h o d b a v a r . c o m

کسب ثروت

راز موفقیت

مقالات رایگان

عضویت در خبرنامه

اگر میخواهید از آخرین خبر ها و مقالات و محصولات ما با خبر شوید میتوانید در خبرنامه ما عضو شوید ایمیل شما برای ما محفوظ میباشد

Please wait...

Thank you for signing up!

محصولات خود باور آرشیو محصولات

  • ژرف بین و ژرف اندیش (رایگان)

    ژرف بین و ژرف اندیش باشیم : ژرف به معنای عمیق، گود، دور و دراز است و ژرف بین کسی است که در امور زندگی تعمق می کند و به علل، عوامل، آثار و نتایج پدیده ها حساسیت دارد. ژرف بینی نوعی قابلیت و مهارت برای یافتن ...

    خرید این محصول

نقش زبان بدن در تربیت فرزندان
بازدید : 98

زبان بدن و تربیت فرزندان

بسیاری از افراد به نقش زبان بدن در تربیت فرزندان توجهی نمی کنند، ولی در حقیقت زبان بدن مکمل نقش والدین است. بعضی رفتارهای غیرکلامی که والدین از خود بروز می دهند در بسیاری از فرهنگ ها شبیه به هم هستند اما بعضی دیگر منحصر به فرد و متعلق به فرهنگ های خاصی اند. کتاب های راهنمای تربیت و پرورش کودکان روی فنون و راهبردهای مربوط به پرورش کودکان تأکید بسیاری می کنند، اما من هنوز به دنبال مرجعی هستم که شامل اطلاعات مربوط به زبان بدن و رفتارهای غیرکلامی باشد تا والدین با مراجعه به آن بتوانند مسئولیت های خود را به نحو احسن انجام دهند. به خاطر داشته باشید که بچه ها در دو سال اول زندگی شان از طریق زبان بدن با دیگران ارتباط برقرار می کنند، زیرا هنوز حرف زدن و مهارت های زبانی را فرانگرفته اند. حتی بعد از آن که حرف زدن را می آموزند بسیاری از اوقات (مخصوصاً اگر والدین به آن توجه کنند)، با زبان بدنشان ارتباط برقرار می کنند. در این مطلب من اصلاً قصد ندارم که منابع دیگری برای پرورش فرزندان به شما معرفی کنم، بلکه هدفم گسترش و کسب آگاهی از زبان بدن در مقوله ای فراتر از کلاس درس و محل کار است و آن کاربرد زبان بدن در زندگی واقعی انسان هاست. این نوع پیوند بین اطلاعات دانشگاهی و کاربردهای عملی به نظر من باارزش ترین چیز است.

زبان بدن و تربیت فرزندان

زبان بدن و تربیت فرزندان

همان طور که در این بحث پیش می رویم از شما می خواهم تا نگاهی به ارتباط بین زبان بدن با اعمال مربوط به ترتیب فرزندانتان (البته اگر فرزندی دارید) بیندازید. اگر شما فرزندی ندارید، می توانید این اطلاعات را در مورد نحوه استفاده از زبان بدن والدین خودتان، مرور کنید. احتمالاً بی درنگ به درک کاملاً جدیدی از تأثیرات آگاهانه و ناآگاهانه رفتارهای غیرکلامی بر رابطه فرزندان با والدین خواهید رسید.

نقش والدین

در ابتدا با نگاهی دقیق تر به نقش والدین، بحث را آغاز می کنم. حداقل وظایفی که برعهده والدین است بدین شرح اند:

  • محافظت، تهیه غذا و مکان زندگی
  • آموزش هنجارها و انتظارات فرهنگی
  • آموزش مهارت های ضروری زندگی برای بقا
  • آموزش ارزش های اخلاقی و عقاید معنوی
  • آماده کردن بچه ها برای تبدیل شدن به بزرگسالان شایسته و کارآمد

اساسی ترین وظایف در مورد تربیت فرزندان توجه به نیازهای جسمی کودک، اجتماعی شدن، قوانین رفتاری و مهارت های کلی برای بقا می باشند. برخی والدین به بسیاری از جنبه های تربیتی که به اندازه همین موارد ذکر شده برای رشد و پیشرفت فرزندان لازم اند توجهی نمی کنند.

چند مقوله تربیتی مهم که تحت تأثیر زبان بدن و پیام های غیرکلامی قرار می گیرند عبارتند از:

  • رشد عاطفی
  • مهارت های تصمیم گیری
  • تعیین هدف
  • اخلاق کاری
  • مسئولیت اجتماعی
  • مسئولیت فردی

اجازه دهید نگاه دقیق تری به هر کدام از این موارد بیندازیم.

رشد عاطفی

در این مقوله والدین تلاش می کنند تا به فرزندشان کمک کنند در مراحل مختلف زندگی احساساتش را بهتر درک کند و با آنها کنار بیاید. ممکن است درباره این که کی و کجا باید عصبانیت، اشتیاق، ترس، غمگینی یا هر احساس دیگری که ممکن است روی دهد را بروز دهند به آنها آموزش دهند. علاوه بر این ممکن است به فرزند بیاموزند تا احساساتش را کنترل کند و این که چگونه این احساسات بر روی جنبه های دیگر زندگی تأثیر می گذارند را به او توضیح دهند.

مهارت های تصمیم گیری

این طبقه مربوط به آموزش والدین به بچه ها در مورد ارزیابی اطلاعات و تصمیم گیری های درست و مناسب است. والدین ممکن است به بچه ها تأکید کنند تا چندین مورد را بررسی کنند، اطلاعات دقیق در مورد هر کدام را به دست آورند، همچنین اعتقادات اخلاقی را در تصمیم گیری خود در نظر بگیرند. مهارت های تصمیم گیری و رشد عاطفی تا اندازه ای با یکدیگر ادغام شده اند، زیرا احساسات نقش مهمی را در تصمیم گیری های شتاب زده و ناعاقلانه بازی می کند.

حتما بخوانید :   مقدمه ای بر زبان بدن و ارتباط غیر کلامی

تعیین هدف

در اینجا تلاش والدین در راستای کمک به بچه ها برای آینده و رشد بلند مدت آنها است. بچه ای که در زندگی هدف ندارد مانند قایقی بدون سکان و شناور است که به هر جایی می رود و جهت مشخصی را دنبال نمی کند. هدف هایی که معمولاً بچه ها را برای انجام آنها تشویق می کنند شامل راه رفتن، حرف زدن، لباس پوشیدن، بند کفش خود را بستن، دوچرخه سواری کردن، کتاب خواندن و غیره می شوند.

اخلاق کاری

در این باره والدین سعی می کنند در مقابل تلاش فرزند برای انجام کارهای متفاوت به او پاداش دهند، اگرچه این پاداش ممکن است تنها رضایت و خرسندی در مقابل انجام کاری دشوار باشد. همچنین این پاداش می تواند مربوط به کسب افتخارات، مسئولیت پذیری و انجام کاری به نحو احسن باشد.

مسئولیت اجتماعی

این مقوله به راهنمایی والدین در مورد این که فرزند باید چه سهمی از کل جامعه را دارا باشد و چقدر بایستی در جامعه مشارکت داشته باشد، مربوط می شود که ممکن است شامل چیزهای ساده ای باشد؛ مثلاً به جای این که فرزند آشغال را پرت کند آن را داخل سطل زباله بیندازد یا ممکن است شامل چیزهای پیچیده تری شود، مثلاً برای انجام کارهای خوب برای کمک به بهبود بخشی از جامعه یا جهان و یا حتی زندگی افراد، داوطلب شود. چنین عملی این اطمینان خاطر را می دهد که هر نسلی پرورش یافته تا در زنده نگه داشتن فرهنگ خود مشارکت کند و با گذشت زمان همین حس مسئولیت پذیری اجتماعی از نسلی به نسل دیگر انتقال می یابد.

مسئولیت فردی

تأثیر والدین بر روی ایجاد حس مسئولیت پذیری در کودک و فهم بهتر او از رابطه بین عمل و نتیجه آن، موضوع این مقوله است. به طور مثال وقتی پدر یا مادر به فرزند هشدار می دهند که اسباب بازی هایش را وسط اتاق پرت نکند و او نیز به حرف آنها گوش نمی دهد و کارش را تکرار می کند، در این موقع لازم است تا به فرزند اجازه ندهند که به بازی اش ادامه دهد مگر این که اسباب بازی هایش را جمع کند. این الگو که فرزند را ملزم به مسئولیت پذیری می کند و رابطه عمل و نتیجه عمل را به او نشان می دهد باعث القای حس مسئولیت پذیری فردی در کودک می شود.

زبان بدن و تربیت فرزندان

زبان بدن و تربیت فرزندان

اینجا دوباره لیستی از مقوله های تربیتی را برایتان آورده ام با این تفاوت که این بار مثال هایی از ارتباط غیرکلامی به عنوان بحثی از روند آموزشی آورده شده است.

رشد عاطفی

حالات چهره برای آموزش و شکل دادن به چگونگی رشد عاطفی فرزند مهم اند. مثلاً زمانی که یکی از والدین به جای تنبیه بدنی فرزند، از کلمات رکیک برای ابراز عصبانیت استفاده می کند، حالت چهره او به کودک می فهماند که کار ناپسندی انجام داده است. تکان دادن سر روش دیگری است که والدین به فرزندان نشان می دهند.

مهارت های تصمیم گیری

والدین ممکن است در استفاده از زبان بدن برای آموزش مهارت های تصمیم گیری مربوط به انتخاب اسباب بازی درست در موقعیت خاص اغراق به خرج دهند. مثلاً به هنگام بازی ممکن است مادر یا پدر حرکاتی شبیه به پرتاب توپ یا دوچرخه سواری را انجام دهند تا به فرزند کمک کنند که بیرون رفتن و یا ماندن در خانه و تلویزیون تماشا کردن یکی را انتخاب کند. یا هنگام خواب ممکن است مادر خرس اسباب بازی را در آغوش خود بگیرد و ماشین اسباب بازی را سر جای خود قرار دهد. این عمل باعث می شود تا کودک تصمیم بگیرد خرس اسباب بازی که او را آرام می کند انتخاب کند تا راحت تر بتواند بخوابد.

حتما بخوانید :   زبان بدن عصبانیت

تعیین هدف

والدین از زبان بدن و پاداش برای ترغیب فرزندان به تعیین هدف استفاده می کنند. به عنوان نمونه زمانی که کودک برای اولین بار راه رفتن را می آموزد والدین ازحالات چهره، ایما و اشاره ها و حرکات بدن برای تشویق کودک به راه رفتن استفاده می کنند. حتی اگر فرزند موفق نشود راه برود باز هم به خاطر تلاشی که کرده است به او پاداش می دهند. هر زمان که پدر یا مادر لبخند می زنند پیامی به او ارسال می کنند که می گوید: «تو می توانی انجام دهی، اگر سعی کنی می توانی راه رفتن را بیاموزی.»

اخلاق کاری

وقتی والدین از کودک می خواهند کاغذهایی که روی زمین ریخته را جمع کند درواقع روحیه انجام کار مجدانه را به صورت های گوناگون در او تقویت می کنند. ممکن است والدین هم زمان با این که فرزند کاری را انجام می دهد با او همکاری کنند و یا لازم بدانند که پیشرفتی را چک کنند و با زبان بدنشان او را تشویق به ادامه کار کنند. پیامی که فرزند دریافت می کند این است: «مهم است که کارت را ادامه دهی و وظیفه ات را به پایان برسانی حتی اگر آن وظیفه ناخوشایند یا هم زمان با آن کاری خوشایندتر باشد که بتوانی انجام دهی.»

مسئولیت اجتماعی

پدر یا مادری که هنگام عبور از خیابان آشغال خود را روی زمین پرت می کند، درواقع در حال ارسال پیام های غیرکلامی قدرتمندی درباره بی اهمیتی پرتاب زباله در محل نادرست آن هستند. مسئله این نیست که فرزند آشغالی را بریزد یا نریزد بلکه مسئله اصلی تناقض بین گفتار و رفتار غیرکلامی است. والدین به فرزند می گویند که آشغالش را بایستی در سطل زباله بریزد، اما رفتارهای غیرکلامی خودشان با حرفی که زده اند مطابقت ندارد، فرزند به آن رفتارها توجه می کند نه به حرفی که پدر و مادرش به او زده اند.

مسئولیت فردی

والدین ممکن است درس مسئولیت پذیری فردی را با نگاه نکردن عمدی به بچه ای که به خاطر منع شدن از بازی جیغ می زند و بسیار ناراحت است، آموزش دهند. این پیام می گوید که چه بچه خوشش بیاید و چه نیاید عاقبت جمع نکردن اسباب بازی هایش از وسط اتاق این است، بنابراین بچه بایستی در آینده بیشتر در قبال اعمالی که انجام می دهد، مسئول باشد.

مثال های ذکر شده برای درک ارتباط بین زبان بدن و تربیت فرزندان کفایت می کنند. اجازه دهید به تأثیر زبان بدن و رفتارهای غیرکلامی در تعامل های با فرزندان در سنین مختلف بپردازیم. برای مشاهده هر مطلب روی آن کلیک کنید.

ارسال نظرو پرسش و پاسخ در مورد این مطلب


فقط 4 ثانیه تا دانلود فاصله دارید!