چرا ما مسئول تندرستی خود هستیم؟

در جست و جوی تندرستی

هر انسانی آرزو دارد که تندرست باشد و تندرست بماند؛ اما عده کمی واقف هستند که ما همواره به طور طبیعی و فطری سالم هستیم. آیا تا به حال اندیشیده اید که تندرستی چیست؟ حتما خواهید گفت، همه میدانند که تندرستی به چه معناست. بسیاری معتقدند که هر زمان که سرحال هستیم و درد یا ناراحتی نداریم، تندرست هستیم. آیا به راستی تندرستی فقط همین است؟

 

تندرستی= هماهنگی

مراد از تندرستی، بیش از همه، برقراری هماهنگی با خود ، همنوعان و محیط اطرافمان است. هر گاه در این هماهنگی اختلالی ایجاد شود ، «جسم معنوی» یا همان روح بیمار میشود و اگر این هماهنگی بار دیگر برقرار شود، آرامش خود را بازمیابیم و تندرست میمانیم.

 

بیماری=اختلال در هماهنگی

اگر در این هماهنگی اختلال  طولانی ایجاد شود، به شکل بیماری  جسمی بروز میکند؛ در حالی که هر سازواره ای  به رغم یکسان بودن علت، از نقطه ای واحد دچار بیماری میشود؛ زیرا سازواره وجود ما، زنجیره ای از کارکردهای به هم پیوسته است و استحکام  هر زنجیره تنها به اندازه سست ترین حلقه آن است.

از همین روست که خشم و عصبانیت در شخصی  به صورت سردرد، در دیگری معده درد و در سومی  یبوست یا ناراحتی کلیه بروز میکند؛ بنابراین از بین بردن سردرد با قرص  بی آن که عامل روحی-روانی آن برطرف شود همانا باعث اختلال در هماهنگی خواهد شد و در کل، کار بیهوده ای است. مصرف مسهل هنگام یبوست نیز به همان بی فایده ای است.

 

بیماری هشداری از سوی جسم

در حقیقت بیماری هشداری از سوی جسم ماست  و به ما اعلام میکند که اختلالی در کار است. بسیاری از مردم به از بین بردن این علامت هشدار دهنده اکتفا و تصور میکنند  که دیگر تندرست هستند؛ زیرا دیگر دردی ندارند. اما این تصور، اشتباه خطرناکی است.

حتما بخوانید :   نقش تفکر و اندیشه منطقی در موفقیت

هر راننده ای میداند که روشن شدن چراغ روغن اتومبیل به معنی کم شدن روغن موتور است؛ لذا به نزدیک ترین تعویض روغنی مراجعه کرده ، در موتور اتومبیل روغن میریزد.وی هرگز به این  فکر نمی افتد که چیزی روی چراغ روغن بچسباند تا دیگر علامت هشدار دهنده را نبیند البته میدانید که با روغن اندک نیز میتوان برای مدت کوتاهی رانندگی کرد؛ اما این کار در دراز مدت به موتور آسیب میرساند.

 

حذف علامت هشدار دهنده کار عاقلانه ای نیست

چرا در مورد اتومبیل خود عاقلانه رفتار کرده، بی درنگ آسیب را برطرف میکنیم؛ اما در مورد جسم خویش -که هیچ چیز را نمیتوان جانشین آن کرد- اغلب به رفع علامت هشدار دهنده اکتفا میکنیم؟ آیا این کار به مزمن شدن بیماری نمی انجامد؟

جون تمام بیماری ها علامت روحی-روانی دارند، برطرف کردن بیماری از طریق برقراری هماهنگی ،برعهده خود ماست.

 

چرا ما مسئول تندرستی خود هستیم؟

چرا ما مسئول تندرستی خود هستیم؟

انسان همان چیزی است که تصور میکند

ما فرمانروای افکارمان هستیم یا دست کم میتوانیم باشیم. ما با اندیشه درست، میتوانیم از بروز اختلال در هماهنگی خویش و در پی آن، بروز بیماری چلوگیری کنیم. هرگاه آگاهانه یا نا آگاهانه خلاف قانون هماهنگی ذهنی رفتار نکنیم، تندرست هستیم و خواهیم ماند؛ بنابراین لازم نیست برای حفظ بزرگترین نعمت، یعنی تندرستی، تلاش زیادی بکنید. این که مرتکب اشتباهی نشویم، کفایت میکند.

 

خود مسئول هستیم

هرگز نباید از خدمات شایسته پزشکان برای حفظ تندرستی ما کاسته شود؛ اما لازم است دانسته شود که ما در درجه اول، خود مسئول حفظ تندرستیمان هستیم و با علم به نیروی افکارمان در وضعی قرار داریم که بتوانیم تندرستی خود را حفظ کنیم.

حتما بخوانید :   ذهن ناهشیار چه تفاوتی با خرد کیهانی دارد؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *