زبان بدن مربوط به فریب و دروغ

زبان بدن مربوط به فریب و دروغ

زبان بدن فریب

نقش زبان بدن در دروغ و فریب افراد موضوعی است که پژوهش و بررسی زیادی درمورد آن انجام شده است. توجه به این موضوع نه تنها از نظر روابط بین اشخاص دارای ارزش است، بلکه کاربردهای عملی زیادی در جامعه دارد.

افشا کننده های دروغ مثال خوبی هستند از اینکه چگونه زبان بدن کمک می کند تا بتوانیم میزان فریب را بسنجیم. بعضی از رفتارهای غیرکلامی از قبیل جهش سریع چشم ها، اغراق در حالات چهره یا انداختن وزن بدن به سمت جلو و عقب شاخص های آشکار و رایجی هستند که دلالت بر فریب می کنند.

زبان بدن مربوط به فریب و دروغ

زبان بدن مربوط به فریب و دروغ

اگر تاکنون «گل یا پوچ» بازی کرده باشید احتمالاً می دانید منظورم چیست. گل یا پوچ، بازی فریب است و اکثر بازیکنان نشانه های غیرکلامی را از خو بروز می دهند که بلوفشان را آشکار می کند. حرفه ای ها این نشانه ها را «فاش کننده ها» می نامند و به هر شیوه ای متوسل می شوند تا بتوانند این نشانه ها را در بازیکنان دیگر پیدا کنند و آن هایی که متعلق به خودشان است را از دیگران مخفی نگهدارند.

بچه ها به سختی و شاید هم اصلاً نتوانند زبان بدنشان را هنگامی که سعی می کنند کسی فریب دهند تحت کنترل درآورند، زیرا تجربه کافی را برای این کار در زندگی به دست نیاورده اند. اکثر والدین زمانی که بچه هایشان قصد فریب آنها را دارند با کنار هم قرار دادن زبان بدن آن ها و حرف هایی که می زنند، متوجه این قضیه می شوند. بچه ها در این گونه موارد به پایین نگاه کرده و از نگاه به چشمان والدین خودداری می کنند، یا گاهی اوقات در چشمانشان خیره شده و سعی می کنند ثابت کنند که حقیقت را می گویند. بچه در این موقعیت ممکن است نتواند یک جا ثابت بنشیند یا بایستد و بچه هایی که خوش قلب و مهربان هستند ممکن است در حین دروغ گفتن یک دفعه گریه کنند و به این صورت به دروغ خود اعتراف کنند.

زبان بدن دروغ

فهمیدن این که آیا کسی شما را فریب می دهد کار آسانی نیست. فریب در موقعیت های متفاوت درجات مختلفی دارد. بعضی از فریب ها، از قبیل جمله هایی که حذف شده و گفته نمی شوند، زمانی رخ می دهند که شخص نمی خواهد مطلب مهمی را به شما بگوید، در نتیجه آن را از جمله خود کنار می گذارد. «عزیزم، دیشب خیلی زود رسیدم خونه، خیابونا خلوت بودن» درحالی که باید بگوید «عزیزم دیشب خیلی زود رسیدم خونه، خیابونا خلوت بودن، با سرعت ۱۶۰ کیلومتر رانندگی کردم…».
همچنین در نوع بیان ممکن است اشتباهی صورت گیرد «این ماشین اصلاً تصادف نداشته است» او در واقع می گوید که ماشین تصادفی است.

حتما بخوانید :   زبان بدن عمدی چیست؟

اولین نکته کلیدی که شما باید بدانید این است که، تمام دروغ ها در رفتارهای غیرکلامی آشکار نمی شوند، بلکه بسیاری از آنها بدون هیچگونه علامت و یا نشانه ای هستند. بعضی افراد دروغ گویان خوبی هستند و بعضی دیگر دروغ های بی پایه و اساس می گویند. بعضی افراد داستانی را که می خواهند سرهم کنند آن قدر با خود تکرار و تمرین می کنند که برایشان طبیعی می شود. موارد بسیاری وجود دارند که وقتی احساس می کنم کسی در حال فریب من است، به آن ها توجه می کنم.
مهمترین نشانه ای که معمولاً آشکار است پاهای شخص است. افراد معمولا مشکلی در کنترل بالاتنه خود و حتی حرکات دستان و تغییر حالات چهره شان ندارند اما چیزی که کنترل آن برای دروغگویان دشوار است و یا به آن توجه ندارند پاهایشان است. هنگام گفتگو با افراد توجه می کنم که چگونه پاهایشان در گفتگو شرکت می کنند. زمانی که شخصی سعی در فریب دادن دیگری دارد پاهایش به شکل متفاوتی عمل می کنند. این بهترین نشانه و احتمالاً قابل اعتمادترین است. در مرحله بعد به مردمک چشمانشان نگاه می کنم. بعضی افراد هنگام دروغ مردمک چشمانشان تنگ و بعضی گشاد می شود، مهم نیست که اندازه آن کوچک می شود یا بزرگ، مهم این است که اندازه مردمکشان تغییر می کند. سومین چیزی که به آن توجه می کنم حالاتی است که نشان می دهند خسته، بی تفاوت و بی علاقه هستند،

زبان بدن مربوط به فریب و دروغ

زبان بدن مربوط به فریب و دروغ

این ها حالاتی اند که جعل آن بسیار دشوار است، چرا که به صورت ناخودآگاه بروز می کنند. در افراد جوان، این مجموعه نشانه های کلامی و غیرکلامی بارزتر و آشکارتر است. دروغگو سعی می کند خود را بی تفاوت نشان دهد، اما چون عادت به این کار ندارد نمی داند چطور آن را انجام دهد، در نتیجه از روی حدس و گمان این عمل را انجام می دهد و همین مسئله او را لو میدهد. اگر افراد هنگام صحبت کردن، کلمات و عبارات را تکرار کنند، مخصوصاً اگر این حالت در رفتار طبیعی شان دیده نشود خود نیز می تواند نشانه دروغ باشد. مگر آن که حرفی که می زنید بی پایه و اساس باشد! در غیر این صورت باید خیلی هنرپیشه خوبی باشید که همزمان هم بتوانید دروغ بگویید و هم طوری لبخند بزنید که شخص مقابل مجاب شود. در مرحله بعد به سرعت پاسخگویی توجه می کنم. آیا شخصی به سرعت و به صورت متعادل پاسخ مرا می دهد یا بسیار آهسته و با تعلل؟ چون بسیار سخت است که هم دروغ بگوییم و هم به سرعت صحبت کنیم. هر چقدر سریع تر صحبت کنید مجال کمتری برای پردازش اطلاعات دارید. وقتی در حال دروغ گفتن هستید برای پردازش اطلاعاتتان بایستی وقت کافی داشته باشید تا بتوانید داستانتان را درست سر هم کنید. اما این بدین معنا نیست که هرکس به آهستگی پاسخ دهد دروغ‏گوست بلکه منظور آن است که اگر این نحوه پاسخگویی همراه با علائمی باشد که دال گناهکار بودن اوست آن وقت من بیشتر متقاعد می شوم که او دروغ می گوید. اکثر افراد هر چقدر هم دقت کنند نمی توانند بفهمند که شخص مقابل به آنها دروغ می گوید یا راست و زمانی که تفاوت های فرهنگی نیز به میان می آید تشخیص صداقت مشکل تر می شود.

حتما بخوانید :   تأثیر زبان بدن در کسب ‏و کار

گاهی اوقات افسران پلیس باتجربه، بهتر می توانند فریب و نیرنگ را تشخیص دهند اما معمولاً اکثر افراد در بیش از ۵۵ درصد موارد نمی توانند راست را از دروغ تشخیص دهند و دلیل آن این است که افراد به چیزهای اشتباه نگاه می کنند. آنها به چشم ها نگاه می کنند درحالی که از روی چشم ها خیلی نمی توان فهمید که شخص دروغ می گوید یا راست. علامت دیگری که مردم به آن نگاه می کنند، عصبی بودن شخص است. بله، عصبی بودن به میزان کمی به دروغ مربوط است اما می تواند به ترسیدن و ترس از این که شخصی به دروغگویی متهم شود هم مربوط باشد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *