چگونه بدون داروی آرام بخش ، آرامش داشته باشیم؟

چگونه بدون داروی آرام بخش ، آرامش داشته باشیم؟

آرام بخش های ذهنی

داروهای آرام بخش که مصرفش در سالهای اخیر این همه زیاد شده در واقع با ایجاد یک چتر عملیاتی و با از بین بردن یا در نهایت کاستن از ناراحتی های عصبی، اسباب آرامش ذهن و تسکین روان انسان را فراهم می کنند. درست همانطور که چتر انسان را از باران حفاظت می کند، انواع آرام بخش ها هم با ایجاد یک پرده روانی میان ما و محرک مزاحم عمل مشابهی را انجام می دهند. کسی به درستی از طرز کار داروهای آرام بخش آگاه نیست و معلوم نیست که این داروها چگونه این چتر را به وجود می آورند. با این حال می دانیم که چرا موجب آرامش می شوند. داروهای آرام بخش با از بین بردن یا کاهش حساسیت ما نسبت به محرک مزاحم وظیفه شان را انجام می دهند. آرام بخش ها محیط را تغییر نمی دهند. محرک مزاحم، همانجا سرجای خود هست. آن را در ذهن احساس می کنیم. اما به آن حساسیتی نشان نمی دهیم.

حساسیت بیش از اندازه عادت بدی است اما درمان پذیر است

خیال کنید در اتاق روی صندلی راحتی نشسته اید و این مطلب را می خوانید ناگهان تلفن زنگ می زند. از روی عادت به این محرک خارجی واکنش نشان می دهید. بدون اینکه فکر کنید، بدون اینکه تصمیم آگاهانه ای بگیرید نسبت به زنگ تلفن واکنش نشان می دهید. از روی صندلی راحتی می پرید و به سوی تلفن می شتابید. محرک خارجی موجب حرکت شما شده است. موقعیت ذهنی و حالت جسمانی و عمل شما را تغییر می دهد. تصمیم گرفته بودید که دقایقی با خیال راحت بنشینید و مقاله ای بخوانید. خود را برای این کار آماده کرده بودید. حالا، در اثر واکنشی که نسبت به یک محرک نشان می دهید، همۀ برنامه ها به هم می ریزد.

چگونه بدون داروی آرام بخش ، آرامش داشته باشیم؟

چگونه بدون داروی آرام بخش ، آرامش داشته باشیم؟

نکته ای که می خواهم به شما بگویم این است که مجبور نیستید به تلفن جواب بدهید. مجبور نیستید که اطاعت کنید. اگر خواستید می توانید زنگ تلفن را به کلی فراموش کنید. اگر خواستید می توانید همانطور که بودید، با خیال راحت روی صندلی هم چنان بنشینید و کار خود را بکنید.

به تصویر ذهنی پیشنهادی ما توجه کنید، برای غلبه بر قدرت محرک بیرونی مزاحم می تواند به شما کمک زیادی بکند. در ذهن ببینید که بی خیال و راحت نشسته اید. تلفن زنگ می زند و شما بی توجه به آن کار خود را می کنید. از دستورش اطاعت نمی کنید. صدای زنگ را می شنوید، اما اهمیت نمی دهید. در عین حال به این حقیقت توجه داشته باشید که محرک خارجی به خودی خود نمی تواند روی شما تأثیر بگذارد. قدرت تکان دادن شما را ندارد. در گذشته، از روی عادت، از آن اطاعت کرده اید و نسبت به آن حساسیت نشان داده اید. اگر دلتان خواست می توانید عادت جدید حساسیت نشان ندادن را برای خود ایجاد کنید. در عین حال به خاطر داشته باشید که حساسیت نشان ندادن مستلزم انجام عمل خاص، یا تلاش و کوشش و مقاومت کردن نیست. حساسیت نشان ندادن هیچ کاری نکردن است. تنها کاری که باید بکنید این است که به حالت آرامش دست پیدا کنید، محرک را نادیده بگیرید، آن را به حال خود بگذارید تا آنطور که هست بماند.

حتما بخوانید :   سینمای ذهن و تصویر از خود در ان ال پی ( NLP )

خود را برای آزمایش شرطی کنید

درست همانطور که ناخودآگاه نسبت به زنگ تلفن واکنش نشان می دهیم، به نوعی نسبت به انواع محرک های موجود در محیط شرطی شده، واکنش نشان می دهیم. مفهوم «شرطی شدن» در مبحث روانشناسی حاصل آزمایش های مشهور پاولوف روی سگی است که با شنیدن صدای زنگ در لحظه ای قبل از دریافت غذا، نسبت به صدای زنگ حالت شرطی پیدا کرده بود. آزمایش چندین بار تکرار شد. ابتدا زنگ به صدا در می آمد، چند ثانیه بعد، غذا در اختیار سگ قرار می گرفت. تدریجاً، با تکرار آزمایش سگ با شنیدن صدای زنگ، به امید دریافت غذا بزاقش ترشح می کرد. در آغاز واکنش معنی دار بود. با به صدا درآمدن زنگ بزاق ترشح می کرد و چند لحظه بعد، غذا در اختیارش قرار می گرفت. اما پس از تکرار آزمایش، هرگاه صدای زنگ بلند می شد، چه غذایی در اختیار او قرار می گرفت و چه نمی گرفت. بزاق سگ ترشح می شد. به عبارت دیگر سگ نسبت به صدای زنگ حالت شرطی پیدا کرده بود و با شنیدن صدای زنگ از روی عادت واکنش نشان می داد.

خود را برای آزمایش شرطی کنید

خود را برای آزمایش شرطی کنید

در محیط ما هم زنگ های بی شمار و یا به عبارتی محرک های مزاحم فراوانی وجود دارند که درست یا غلط، نسبت به آنها شرطی شده ایم و از روی عادت نسبت به آنها واکنش نشان می دهیم. از جمله، خیلی ها، تحت تأثیر تلقین والدین از غریبه ها می ترسند. بارها از پدر و مادر خود شنیده اند که:« از کسی که نمی شناسید شیرینی نگیرید با غریبه ها سوار اتومبیل نشوید» و غیره و غیره. برای بچه ها احتیاط از غریبه ها چیز بدی نیست. اما خیلی ها پس از بزرگ شدن هم از غریبه ها دوری می کنند. غریبه ها حکم«زنگ» را پیدا می کنند و در نتیجه واکنش ترس، اجتناب و یا میل به شانه خالی کردن در آنها به وجود می آید. بعضی ها هم از جمعیت، فضاهای بسته یا باز، و یا از مقامات مافوق خود می ترسند و در واقع با نگرانی و اضطراب واکنش نشان می دهند. در هر دو مورد جمعیت، فضای بسته، فضای باز، مقام مافوق و غیره حکم زنگ را دارند که می گویند:« خطر نزدیک است فرار کن و بترس.» و از روی عادت، از زنگ اطاعت می کنیم و دستورش را به اجرا می گذاریم.

حتما بخوانید :   تعاریف پایه در ان ال پی ( NLP )

واکنشهای شرطی شده را خاموش کنید

اما، می توان با تمرین، واکنش شرطی شده را از بین برد. اگر بخواهیم می توانیم نظیر مورد تلفن، زنگ را ندیده بگیریم. خیلی راحت سرجایمان بنشینیم و بگذاریم که زنگ همچنان بزند. کافی است هنگام روبارویی با محرک مزاحم به خود بگوئید: « تلفن دارد زنگ می زند، اما مجبور نیستم جواب بدهم . بگذار هر چه می خواهد زنگ بزند.» اینطور ذهن به آرامش می رسد. در برخورد با محرک همان حالتی را پیدا می کنید که تلفن زنگ می زد و شما بی خیال و راحت سر خود داشتید و کارتان را می کردید.

اگر نمی توانید واکنش نشان ندهید، آن را به تأخیر بیاندازید

خاموش کردن یک حالت شرطی و نشنیده گرفتن صدای زنگ، بخصوص که غیرمنتظره هم باشد، همیشه آسان نیست. در این موارد می تواند واکنش را به تاخیر بیاندازید و به نتیجه مورد نظر خود برسید. به تاخیر انداختن واکنش جلوی کار کرد خودکار شرطی شدن را می گیرد و در کارش اخلال می کند. تا شماره «ده شمردن» به هنگام عصبانیت هم بر همین اساس استوار است و در واقع نصیحت خوبی است. وقتی عصبانی می شوید، بجای آنکه مشت بر میز بکوبید و فریاد سر دهید، از شماره یک تا ده را با تانی بشمارید. با این کار در واقع واکنش خود را به تاخیر می اندازید. «واکنش» در عصبانیت در واقع چیزی بیش از فریاد سردادن و بر میز کوبیدن است. تنشی که در عضلات ایجاد می شود یک واکنش است. اگر عضلات کاملاً در حال راحت و آرام باشند، احساس عصبانیت یا ترس دست نمی دهد. بنابراین اگر بتوانید «احساس عصبانیت» را ده ثانیه به عقب بیاندازید یا واکنش را به طور کلی به بعد موکول نمائید، می توانید واکنش خودکار را خاموش کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *