اعلام برتری با کمک زبان بدن و ارتباط غیر کلامی

اعلام برتری با کمک زبان بدن و ارتباط غیر کلامی

برتری چیست و چه رابطه ای با منزلت اجتماعی دارد؟

برتری رابطه بسیار نزدیکی با منزلت اجتماعی دارد طوری که در بعضی شرایط می توان آنها را به جای یکدیگر به کاربرد، اما تفاوت ظریفی بین آن ها است که باید به بررسی آن بپردازیم.

منزلت اجتماعی معمولاً تفاوت هایی را از نظر سمت و سلسله مراتب در بین افراد یک مجموعه ایجاد میکند که لزوماً با احساس برتری همراه نیست. برتری در جنبه های متفاوت دیده می شود که در اکثر آنها تفاوت های نسبی از لحاظ جایگاه و مقام وجود دارد و همان طور که از مفهوم آن برداشت می شود حس برتری نه صرفاً به لحاظ منزلت اجتماعی بلکه احساس غلبه و بالادستی بودن، در آن وجود دارد و همین مسئله باعث تفاوت آن با منزلت اجتماعی است. در این جا قصد داریم مواردی را که برتری افراد را نشان می دهند، توضیح دهیم.

نقش جایگاه در برتری

این عبارت موقعیت فیزیکی نسبی دو نفر که یکی از آنها بالاتر از دیگری است را بیان می کند. هر چقدر شما در مقایسه با شخصی دیگر بالاتر باشید نسبت به او برتر و مسلط تر به نظر می رسید. برای مثال، زمانی که شما به یک اجلاس یا سخنرانی می روید سکوی سخنران همیشه بالاتر از سطح زمین قرار دارد، چرا؟ زیرا حضار بهتر می توانند سخنران را ببینند و همچنین این حالت سخنران را در جایگاه بالاتر و مسلط تری قرار می دهد. او مسئول آن جلسه است و آن را تحت کنترل دارد، همچنین بدین وسیله از نظر حضار شخصی مهمی قلمداد می شود.

نقش جایگاه در برتری

نقش جایگاه در برتری

برتری در یک رابطه ممکن است به صورت های متفاوتی دیده شود مثلاً زمانی که شخصی نشسته و شخصی دیگر ایستاده است، یا زمانی که شخصی برروی مبلی صاف نشسته و تلویزیون تماشا می کند، شخصی دیگر از پشت مبل به جلو و پایین خم شده و او را تحت فشار قرار دهد. در یک تعامل خودمانی، شخصی که برروی لبه میز نشسته است نسبت به شخصی دیگری که برروی صندلی نشسته باشد، برتری خود را نشان می دهد؛ یا به جای آن که دو شخص هنگام گفتگو کنار یکدیگر بایستند یکی از آنها در بالای یک سراشیبی ایستاده باشد درحالی که دیگری در پایین آن قرار دارد.

حتما بخوانید :   زبان بدن و نشانه های غیر کلامی تبعیت کردن

رابطه بین جایگاه و برتری در فرهنگ رسانه ای هم دیده میشود. ستاره سینما معمولاً بلندتر از دیگر شخصیت ها نمایش داده می شود که به او جایگاه برتری می بخشد. گاهی اوقات برای به وجود آوردن چنین صحنه ای زوایای دوربین به طرز ماهرانه ای عوض می شوند یا تنظیماتی انجام می شود تا شخصی را بلندتر و شخص دیگر را کوتاه تر نشان دهند. تمام این چیزها برای نمایش جایگاه های متفاوت است که بدین وسیله حس برتری افراد نسبت به یکدیگر به بیننده منتقل می شود.

برای مثال، دفعه بعد که برنامه خبری را تماشا می کنید، وقتی شرکت کنندگان اطراف میز می نشینند تفاوت های قدی بین آنها را یادداشت کنید. احتمالاً متوجه خواهید شد که تولیدکنندگان طوری صندلی ها را تنظیم کرده اند که همه از نظر قدی تقریباً در یک سطح قرارگیرند و هیچ کس برتر از دیگری به نظر نرسد.

حالت دست‏ها برای نمایش برتری

حالت نسبی دست ها شاخص دیگر نشان دهنده برتری است. در روزگار قدیم وقتی دو رقیب که در مورد موضوعی اختلاف نظر داشتند، با یکدیگر چهره به چهره می شدند، بدن هایشان را در حالت خاصی قرارداده، یکدیگر را هل می دادند و سعی می کردند تا موقعیت دست هایشان را بالاتر از دست های حریف قرار دهند. شخصی که موفق می شد دست هایش را بالاتر از دست های شخص دیگر ببرد به عنوان شخص برتر تلقی می شد. همچنین وضعیت کف دست مهم است. وقتی دست کسی نسبت به دست دیگری طوری قرار میگیرد که کف دستش رو به پایین است او به عنوان شخصی برتر محسوب می شود. مثلاً به هنگام دست دادن شخصی که کف دستش رو به پایین است نسبت به شخصی که کف دستش رو به بالاست برتر است. حتی این برتری زمانی که دو شخصی دست های یکدیگر را گرفته اند و قدم می زنند مشاهده می شود. در حالتی که دو شخص دست های یکدیگر را گرفته اند کف دست شخص برتر به سمت عقب و کمی رو به بالاست، درحالی که کف دست شخص دیگر به سمت جلو و کمی رو به پایین قرار می گیرد. برای مثال وقتی والدین به هنگام عبور از خیابان دست بچه ها را می گیرند به نظرتان دست چه کسی در موقعیت بالاتری قراردارد؟ معلوم است دست والدین.

حتما بخوانید :   زبان بدن و ارسال پیام های جدی

حرکت بدن برای نشان دادن برتری

برتری همچنین از طریق حرکت کلی بدن قابل مشاهده است. حرکت به سوی شخصی دیگر یا در جلوی شخصی دیگر، هر دو به عنوان رفتار برتر تلقی می شود. چرا؟ زیرا شخص برتر در حال حرکت به سمت موقعیت نسبی بالاتر، نزدیک تر، جلوتر یا مستحکم تر از موقعیت شخص دیگر است. مثلاً در دبستان بچه ها برای رفتن به هر جایی صف تشکیل می دهند، برای ناهار خوردن، هنگام زنگ تفریح، موقع رفتن به کتابخانه و غیره مجبورند در صف بایستند. جلوی صف جایی است که همه دوست دارند آنجا بایستند، زیرا در آنجا احساس برتری می کنند. بنابراین پیوسته مشاهده می کنید که بچه ها فعالانه سعی دارند تا جایی که امکان دارد خود را به جلوی صف برسانند. این یکی از دلایلی است که معلمان هر روز یا هر هفته یک دانش آموز را به عنوان رهبر در جلوی صف قرار می دهند تا از درگیری های احتمالی برای قرار گرفتن در جلوی صف جلوگیری کنند و به هر نفر این فرصت را بدهند تا این جایگاه را تجربه کند.

مثال دیگر زمانی است که دو نفر با هم جر و بحث می کنند، اگر جر و بحث شدت یابد ملاحظه می کنید که یکی از آنها یا هر دوی آنها به سوی یکدیگر حرکت می کنند و هیچگاه این حالت به وجود نمی آید که هنگام درگیری، هر دو طرف از یکدیگر دور شوند. کنترل فاصله و کنترل حرکت هر دو رفتارهایی هستند که برتری را نشان می دهند، بنابراین زمانی که دو شخص برای کنترل یکدیگر با هم رقابت می کنند اگر این رقابت شدیدتر شود و هیچ یک از طرفین کوتاه نیایند، موقعیت بسیار متشنج خواهد شد.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *